Licówki mają za zadanie maskować niedoskonałości zębów. Porcelanowe płatki na zęby nie są jednak dla każdego.

Licówki – co to takiego i w jakim celu zakłada się je?

Licówki to cieniutkie (ich grubość to zaledwie 0,2–1 mm), najczęściej porcelanowe płatki, które dentysta przykleja na odpowiednio przygotowany ząb. Umieszcza je z przodu, od strony wargi bądź policzka. Stosowanie licówek ma pomóc w ukryciu defektów estetycznych zębów, widocznych gołym okiem i często odbierających pewność siebie pacjentowi. Można więc zmienić koloryt zębów, jeśli występują na nich przebarwienia lub wyrównać ich kształt (w prz5ypadku delikatnie ukruszonych zębów).

Do wytworzenia licówek używa się też innych materiałów. Prócz porcelany są to: kompozyt, akryl i ceramika. W ostatnim przypadku licówki opracowywane są w kilku systemach. Zdaniem specjalistów najlepsze efekty uzyskuje się przy wykorzystaniu ceramiki leucytowej. Cechuje się ona sporą przezroczystością, a także wytrzymałością na wszelkiego rodzaju załamania czy zgięcia. Jest zdecydowanie trwalsza niż standardowa porcelana. Można też zdecydować się na licówki z materiału nieprzezroczystego przygotowane przy użyciu chociażby ceramiki wzmacnianej dwutlenkiem cyrkonu. Te sprawdzają się, gdy na zębach występują zauważalne przebarwienia, które pacjent chce zakryć.

Kto może, a kto nie powinien decydować się na licówki?

Na licówki mogą zdecydować się pacjenci, którzy mają przebarwienia w obrębie korony zęba. Często pojawiają się one w przypadku martwicy zęba lub przyjmowania niektórych leków w dzieciństwie. Zdarzają się także osobom z wadami rozwojowymi szkliwa. Licówki poleca się również pacjentom z nieprawidłowym kształtem zęba. Pozwalają na skrócenie, wydłużenie lub poszerzenie korony. Rozwiązanie to jest powszechnie stosowane też w przypadku złamania brzegu siecznego zęba przedniego oraz przy zamykaniu przerw między zębami – tzw. Diastemy (da się zmniejszyć lub też całkowicie domknąć przerwę między zębami).

Nie na wszystkich zębach można zamocować licówki. Jeśli są one bardzo zniszczone bądź posiadają rozległe wypełnienia, lekarz sugeruje raczej stałe uzupełnienie w postaci korony protetycznej. Wykluczone jest także zakładanie licówek przy próchnicy, w przypadku wad zgryzu i chorób dziąseł.

Przebieg procedury zakładania licówek

Przed zakładaniem licówek konieczne jest wyleczenie wszystkich zębów, a następnie ich wybielenie. Licówkę zwykle zakłada się podczas dwóch wizyt u stomatologa. Na pierwszej z nich lekarz szlifuje powierzchnię licową zęba i pobiera wycisk, który ma stanowić wzór oszlifowanego zęba. Następnie dopasowuje się kolor materiału płytki i przygotowuje tymczasową licówkę. Na drugiej wizycie, która odbywa się zazwyczaj po tygodniu, przymierza się właściwą licówkę i jeśli wszystko pasuje, zostaje ona zacementowana na stałe.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *